تبلیغات اینترنتیclose
سیستم عامل لینوکس
 
صفحه نخست       عضویت       ورود کاربران      تماس با ما       RSS
***شهر کامپیوتر ***
 

ﻋﺎﻗﺒﺖ، ﯾﮏ ﺭﻭﺯ، ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﻣﯽ‌‌ﺁﯾﺪ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺭﻓﺘﻪ‌ﺍﻧﺪ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﯾﺎﺩ ﻣﯽ‌ﺑﺮﺩ...



شنبه 14 بهمن 1391 :: نويسنده : علیرضا سوسنی

 

 در واقع تنها باید هستهٔ لینوکس را لینوکس نامید، اما به طور معمول این واژه به سیستم‌عامل‌های یونیکس ‌مانندی (یا گنو/لینوکسی) اطلاق می‌شود که بر مبنای هستهٔ لینوکس و کتاب‌خانه‌ها و ابزارهای پروژه گنو ساخته شده‌اند.  به مجموعه‌ای از نرم‌افزارهای بنا شده بر اجزای گفته شده توزیع لینوکس (linux distribution) می‌گویند که به طور معمول شامل ابزارهای گسترش نرم‌افزار، پایگاه‌های داده، سرویس دهنده‌های وب مثل آپاچی، محیط‌های رومیزی مانند گنوم و کی‌دی‌ای و اکس‌اف‌سی‌ای و مجموعه‌های اداری مانند اُپن آفیس هستند.

 

   اگر بخواهیم دقیق تر توضیح بدهیم ، لینوکس یکسری کد است و ارتباط بین سخت افزار ها و نرم افزار ها را برقرار می کند (به عنوان هسته ‌یا کرنل) و یک توزیع لینوکس (که در زبان عام به ان لینوکس می گویند) شامل هسته و تعداد زیادی نرم بازمتن می باشد مانند توزیع های ردهت (Redhat)، دبیان (ِDebian)، اسلاکویر(Slackware) و جینتو(Gentoo).

 

   امروزه توزیع های فراوانی از لینوکس و جود دارد که از هسته و نرم افزار های آزاد همراه هسته تشکیل می شوند.  همه‌ی این توزیع ها از یک هسته‌ی واحد به نام لینوکس استفاده می کنند.
   شایان ذکر است که امروزه برای راحتی به توزیع های لینوکس همان لینوکس گفته می شود که البته صحیح آن گنو/لینوکس می باشد، چرا که بیشتر نرم افزار های استفاده شده در این توزیع ها تحت مجوز های گنو انتشار یافته اند...

 

   در ابتدا لینوکس برای استفادهٔ ریزپردازنده‌ها با معماری ۸۰۳۸۶ اینتل طراحی شده بود؛ اما امروزه انواع گوناگون معماری‌ها را پشتیبانی می‌کند و در انواع و اقسام وسایل از کامپیوترهای شخصی گرفته تا ابررایانه‌ها و تلفن‌های همراه به کار می‌رود.  این سیستم‌عامل که در ابتدا بیشتر توسط افراد مشتاق گسترش پیدا می‌کرد و به کار گرفته می‌شد، توانسته است پشتیبانی شرکت‌های سرشناسی چون آی‌بی‌ام و هیولت-پاکارد را به دست آورد و با بسیاری از نسخه‌های خصوصی یونیکس رقابت کند.  طرفداران لینوکس و بسیاری از تحلیل‌گران این موفقیت را ناشی از استقلال از فروشنده، کم‌هزینه بودن پیاده‌سازی، سرعت بالا، امنیت و قابلیت اطمینان آن می‌دانند.


 

 

 در سال 1983 میلادی ریچارد استالمن که رئیس بنیاد نرم افزارهای ازاد بود پروژه گنو (GNU) را آغاز کرد.  در این پروژه که یک جنبش نرم‌افزاری محسوب می‌شد برنامه‌ نویسان با یکدیگر همکاری می‌کردند که این همکاری تا به حال نیز ادامه دارد.

   آن زمان بیشتر ابزارهای پروژه گنو که با زبان برنامه نویسی سی و اسمبلی نوشته شده بود آماده کار بود و تنها یک هسته ی  مناسب و ازاد کم بود.  حتی سیستم‌عامل مینیکس نیز با وجود در دسترس بودن کد منبع آن، آزاد نبود و حق نشر مخصوص داشت.  کار در پروژه گنو به سمت طراحی یک هسته مناسب متمرکز می‌شد اما به نظر می‌رسید که برای ایجاد این هسته حداقل چند سال دیگر زمان نیاز است.

   این تأخیر برای لینوس توروالدز قابل تحمل نبود. بنابراین خودش دست به کار شد و با الهام از کد مینیکس کار را آغاز کرد.  سرانجام در25 اوت سال 1991 در ساعت ۲۰:۵۷ ( به وقت گرینویچ ) پیامی تاریخی به گروه خبریcomp.os.minix از طرف الینوس توروالدز که یک دانشجوی فنلاندی بود که آن زمان در دانشگاه هلسینکی درس می‌خواند ارسال شد.

   لینوکس برخلاف مینیکس ( یک سیستم‌عامل ساده نوشته شده توسط پروفسور اندرو تننبام که برای آموزش طراحی سیستم‌عامل به کار می‌رفت ) که از معماری ریزهسته استفاده می‌کرد، با ایده هسته های یکپارچه طراحی شده بود. اولین نسخهٔ لینوکس در سپتامبر 1991 در اینترنت منتشر شد.  دومین نسخه‌ٔ آن به فاصلهٔ کمی در اکتبر همان سال منتشر شد.  از آن پس هزاران برنامه نویس و هکر در سراسر دنیا در این پروژه شرکت کردند.  مقاله ی کلیسای جامع و بازار اثر اریک ریموند مدل گسترش هسته لینوکس و نرم‌افزارهای مشابه را تشریح می‌کند.

   پنگوِین تاکس نشانه و مایه خوش شانسی هستهٔ لینوکس است.  لینوس توروالدز مالک علامت تجاری لینوکس است که به عنوان «نرم‌افزار سیستم‌عامل رایانه برای تسهیل در استفاده و عملیات رایانه» به ثبت رسیده‌است.

 


 

بحث نامگذاری گنو/لینوکس به اختلاف نظر اعضای جامعهٔ نرم‌افزار آزاد و متن‌باز برای نامیدن سیستم‌عامل رایانه‌ای که معمولاً لینوکس نامیده می‌شود، گویند.

 

گنو/لینوکس کلمه‌ای است که بنیاد نرم‌افزار آزاد، ریچارد استالمن بنیان‌گذار آن و حمایت‌کننده‌های آن، برای سیستم‌عاملی که شامل نرم‌افزارهای گنو و هسته لینوکس است، ترویج داده می‌شود.  بنیاد نرم‌افزار آزاد بر سر نام گنو/لینوکس بحث می‌کند به خاطر این‌که گنو یک پروژهٔ طولانی مدت برای ساخت یک سیستم‌عامل آزاد بوده‌است، به طوری که آن‌ها می‌گویند آخرین قسمت آن هسته بوده‌است.  طرفداران لینوکس براساس دلایلی از جمله این‌که نام لینوکس به طور گسترده در عموم و رسانه‌ها استفاده می‌شود، با نام گنو/لینوکس مخالف هستند.

 


 

در سال ۱۹۸۳ ریچارد استالمن، بنیان‌گذار بنیاد نرم‌افزار آزاد، طرح ساخت سیستم‌عامل گنو را ریخت. در سپتامبر آن سال، استالمن یک بیانیه را در روزنامهٔ Dr. Dobb منتشر کرد که در آن از پروژهٔ خود گفته بود و طرح و دیدگاه کلی خود را دربارهٔ نرم‌افزار آزاد بیان کرد.  توسعهٔ نرم‌افزار از ژانویه سال ۱۹۸۴ آغاز شد.  گنو قرار بود سیستم‌عاملی شبه-یونیکس باشد که تمام قسمت‌های آن نرم‌افزار آزاد باشد. در سال ۱۹۹۱، قسمت میانی سیستم‌عامل گنو تقریبا کامل شده‌بود، و قسمت بالایی آن را سیستم پنجره اکس کامل می‌کرد، اما قسمت پایینی آن (هسته، راه‌اندازهای deviceها، دیمن‌ها و ابزارهای سیستمی) تقریبا وجود نداشت. هسته گنو، گنو هرد تازه شروع به توسعه کرده‌بود.  هرد دارای طراحی ایده‌آلی بود که پیاده‌سازی آن را سخت می‌کرد.

 

در سال ۱۹۹۱ اولین نسخهٔ هسته لینوکس به وسیلهٔ لینوس توروالدز منتشر شد. توسعه‌دهندگان اولیهٔ هستهٔ لینوکس کدهای گنو را سازگار کردند.  این سازگاری‌ها شامل کامپایلر گنو سی می‌شد تا بر روی لینوکس اجرا شود.  وقتی که توسعه‌دهندگان گنو، لینوکس را یاد گرفتند، شروع به سازگار کردن قسمت‌های دیگر گنو برای اجرا شدن بر روی هسته لینوکس کردند.  این تلاش قسمت باقیماندهٔ سیستم‌عامل کاملا آزاد را پر کرد.

 

اندکی بعد تعداد زیادی پیشنهاد برای نامگذاری سیستم‌عاملی که از هسته لینوکس و اجزای گنو استفاده می‌کرد، شد.  در سال ۱۹۹۲، توزیع Yggdrasil Linux/GNU/X نام «لینوکس/گنو/اکس » را برگزید.  در بحث‌های یوزنت و لیست پستی، شخصی نام «گنو/لینوکس» را در اوایل سال ۱۹۹۲ برگزید و نام «گنو+لینوکس» توسط شخص دیگری در اوایل سال ۱۹۹۳ برگزیده‌شد. » پروژهٔ دبیان نام «گنو/لینوکس» را در اوایل سال ۱۹۹۴ برگزید. بعدها بنیان‌گذار دبیان یان مورداک گفت که این تغییر پاسخ به درخواست ریچارد استالمن بود (کسی که ابتدا نام «لیگناکس» را انتخاب کرد، اما نام «گنو/لینوکس» را به دلیل ایجاد مخالفت جامعه پیشنهاد داد).  تابلوی اعلانات گنو در ژوئن سال ۱۹۹۴ «لینوکس» را به عنوان «سیستم یونیکس آزاد برای معماری‌های ۸۰۳۸۶» توصیف کرد (با «تعداد زیادی کتابخانه و ابزار» از گنو)، اما در ژانویه ۱۹۹۵ تابلوی اعلانات گنو آن را به « گنو/لینوکس » تغییر داد. تلاش‌های استالمن و بنیاد نرم‌افزار آزاد برای وارد کردن نام گنو در حدود سال ۱۹۹۴ آغاز شد، اما گزارش شده‌است که آن ارتباط‌ها تا سال ۱۹۹۶ اکثرا خصوصی بوده‌است.  در سال ۱۹۹۶، استالمن ایمکس نسخهٔ ۱۹.۳۱ را منتشر کرد که در سیستم Autoconf آن اسم « لینوکس » به «لیگناکس» تغییر پیدا کرده‌بود (بعد از مدتی بسیار کوتاه در نسخهٔ ۱۹.۳۲ آن نام به « لینوکس-گنو » تغییر پیدا کرد)، و مقالهٔ «لینوکس و سیستم گنو» را پیوست آن کرد که به افراد پیشنهاد می‌کرد از نام « سیستم مبتنی بر لینوکس» استفاده کنند (یا « سیستم گنو/لینوکس » یا « لیگناکس » برای کوتاهی).  او بعد از مدتی به طور منحصر از نام « گنو/لینوکس » استفاده کرد و مقاله‌ای در سال ۱۹۹۷ با نام « لینوکس و پروژهٔ گنو » نوشت. 

 


 

تصویر گنو (لوگوی گنو) و پنگوئن تاکس (لوگوی هسته لینوکس) که نشان‌دهندهٔ دیدگاه بنیاد نرم‌افزار آزاد به « گنو/لینوکس » است.  اجازه‌نامه عمومی همگانی گنو (جی‌پی‌ال)، که هسته لینوکس و اکثر نرم‌افزارهای گنو از آن استفاده می‌کنند، به عنوان زره این دو شخصیت استفاده شده‌است.

 

بنیاد نرم افزار آزاد نخست نام « گنو/لینوکس » را این‌گونه توجیه می‌کند که پروژهٔ گنو به طور خاص در حال گسترش یک سیستم کامل است و هستهٔ لینوکس آخرین تکهٔ باقی‌مانده از این سیستم‌عامل را کامل می‌کند; دومین دلیل، استفادهٔ تعداد زیادی از اجزا و کد منبع گنو در این‌گونه سیستم‌ها است:

 

اگر شما نامی را برای این‌گونه سیستم‌ها براساس این‌که چه کسی نرم‌افزارها را نوشته‌است، برگزینید، مناسب‌ترین نام می‌تواند «گنو» باشد.  اما ما فکر نمی‌کنیم که این جواب درستی برای این سوال باشد. پروژهٔ گنو، پروژه‌ای برای توسعهٔ بسته‌های نرم‌افزاری خاصی نبوده و نیست. [...] در این سیستم افراد بسیاری کمک‌های زیادی به نرم‌افزار آزاد کرده‌اند و همگی سزاوار اعتبارند.  اما دلیل اینکه سیستم گنو یک سیستم مجتمع است و فقط یک مجموعه از برنامه‌های مفید نیست این است که پروژهٔ گنو می‌خواهد آن را « واحد » کند.  ما فهرستی از برنامه‌هایی که نیاز داریم تا یک سیستمِ کاملِ آزاد ایجاد کنیم تهیه کردیم و بطور اصولی همهٔ چیزهایی که در آن لیست بود را پیدا کردیم، نوشتیم و یا افرادی را پیدا کردیم تا این کار را انجام دهند.

 

به علاوه، بنیاد نرم‌افزار آزاد استدلال می‌کند که « گنو/لینوکس نقش ایده‌آل‌گراییمان را در ساخت جامعه بازی می‌کند، و به عموم کمک می‌کند که اهمیت کارایی این ایده‌آل‌ها را تشخیص دهند، برخلاف توسعه‌دهندگان هسته لینوکس که تمرکز بر « مزیت‌های فنی » به جای « آزادی » را دارند.  در خصوص هسته لینوکس که از مثال‌هایی مشهور و تکرارشونده از تمرکز بر روی مزیت‌های فنی به جای آزادی است، می‌توان به میان‌افزارهای غیرآزاد و فایل‌های دیگری که با اجازه‌نامه‌های غیرآزاد در هستهٔ لینوکس برای مدت زیادی هستند، اشاره کرد.

 

درک عادی یک « سیستم‌عامل » شامل هسته − یک زیرسیستم خاص که واسطی مستقیم برای تعامل با سخت‌افزار است − و نرم‌افزارهای سطح کاربر است که به وسیلهٔ کاربر و نرم‌افزارهای کاربردی به کار گرفته می‌شوند تا رایانه را کنترل کنند. علاوه بر این، هم نام «گنو» و هم نام «لینوکس» با نام «یونیکس» مرتبط هستند و یونیکس همیشه به صورت مفهومی شامل کتابخانه‌های سی، ابزار سطح کاربر و همچنین هسته بوده‌است. در یادداشت‌های انتشار سال ۱۹۹۱ نسخه‌های ۰.۰۱ تا ۰.۱۱ هستهٔ لینوکس (که تا نسخهٔ ۰.۱۲ براساس اجازه‌نامهٔ جی‌پی‌ال منتشر نشده‌بود) تروالدز نوشت: «متاسفانه، یک هسته به خودی خود شما را به هیچ‌جایی نمی‌برد [...] اکثر ابزارهایی که در لینوکس استفاده شده‌است نرم‌افزارهای گنو هستند. » همچنین تروالدز در جریان بحث تننبام-تروالدز سال ۱۹۹۲ نوشت: «از آن‌جایی که نوشته شده‌است (نه فقط به وسیلهٔ من)، هستهٔ لینوکس یک قسمت خیلی کوچک از یک سیستم کامل است. »

 

استفاده از کلمهٔ « لینوکس » برای اشاره به هسته، سیستم‌عامل و تمام توزیع‌های لینوکس گاهی تمایز بین این سه را مشکل می‌کند.  خیلی از بسته‌های گنو قسمت اصلی اکثر توزیع‌های گنو/لینوکس هستند.  منابع رسانه‌ای به تکرار جملاتی اشتباه نظیر نوشته‌شدن کل سیستم‌عامل گنو/لینوکس (به جای هستهٔ لینوکس) از پایه توسط تروالدز در سال ۱۹۹۱ رامی‌گویند; که به موجب این تروالدز را مسئول بخش‌های دیگر نظیر واسط‌های گرافیکی یا ابزار گنو می‌کند؛ یا با انتشار نسخه‌های جدید هسته دید کاربران را به مانند سیستم‌عامل‌های انحصاری نظیر مایکروسافت ویندوز می‌کند، جایی که در کنار هسته خیلی چیزهای دیگر تغییر می‌کند.

 

به خاطر این سردرگمی، تهدیدات قانونی و کمپین‌های روابط عمومی که به طور مشخص در برابر هسته ایجاد شد، باعث تفسیر اشتباه توسط بسیاری از مفسران، کسانی که کل سیستم‌عامل را نشانه گرفته بودند، شد.  از نمونه‌های این کمپین‌ها می‌توان به کمپین‌هایی که توسط SCO Group یا موسسه Alexis de Tocqueville برگزار شد، اشاره کرد.  این سازمان‌ها حتی برای ایجاد عمدی این سردرگمی متهم شدند.

 

در پاسخ به نظراتی که تلاش‌های استالمن را ناشی از خودپرستی یا ناراحتی شخصی دانسته‌اند، استالمن پاسخ داده‌است که علاقهٔ وی برای اعتبار دادن به خودش نیست، بلکه برای اعتبار دادن به پروژهٔ گنو است: « بعضی افراد فکر می‌کنند که این‌کارها به خاطر این است که من می‌خواهم نفس خودم را ارضا کنم. مطمئنا من از شما نخواسته‌ام که آن را « استالمنیکس » بنامید.  استالمن قبول کرده‌است که این موضوع می‌تواند باعث رنجش دیگران شود (تاکید بر نام)، اگر چه او اعتقاد دارد می‌توان آن را با این مسئله توجیه کرد اگر آن را این‌گونه ببینند « یک پروژهٔ ایده‌آلیستی پشت یک پروژهٔ دیگر پنهان و بی‌تاثیر شده‌است، چون معمولا افراد به اندازهٔ کافی به خاطر آن‌چه انجام داده‌است، به آن اعتبار نمی‌دهند » و در انتها می‌گوید: « اگر شما یک ایده‌آلیست مانند من باشید، این موضوع می‌تواند یک دهه کامل تلاش شما را بر باد دهد »

 

در پاسخ به استدلال رایج دیگر (زیر را ببینید)، بنیاد نرم‌افزار آزاد تایید می‌کند که افراد زیادی به این سیستم کمک کرده‌اند و یک اسم کوتاه نمی‌تواند به همهٔ آن‌ها اعتبار دهد، اما این نمی‌تواند نامیدن « لینوکس » به کل این سیستم را توجیه کند:

 

از آن‌جایی که یک نام طولانی مثل GNU/X11/Apache/Linux/TeX/Perl/Python/FreeCiv چرند به نظر می‌رسد، در یک نقطه‌ای به مرزی می‌رسیم که باید اسم‌های زیاد همکاری‌های دست دوم را حذف کنیم.  این مرز جای دقیق و مشخصی ندارد، پس هرجا آن را بگذارید ما بر علیه آن بحثی نخواهیم کرد ... ولی یک اسمی که نمی‌تواند از اهمیت داشتن عدالت و اعتبار دادن ناشی شده‌باشد، بدون هیچ مرز ممکنی، «لینوکس» است. این نمی‌تواند عادلانه باشد که تمام اعتبار به همکاری دست دوم (لینوکس) داده شود و تمام همکاری‌های اصلی دیگر (گنو) حذف شوند.  

 


 

 

 

لینوکس نامی به مراتب رایج تر است، در حالی که اشاره به گنو/لینوکس به‌ندرت در منابع غالب به چشم می‌خورد. لینوکس برتری تاریخی بیشتری دارد زیرا این نامی است کهلینوس تروالدز از سال ۱۹۹۱ برای سیستم ترکیبی استفاده می‌کند، حال آن‌که استالمن در اواسط دهه ۹۰ از مردم خواست که نام این سیستم‌عامل را «گنو/لینوکس» بنامند، یعنی زمانی بعد از آن‌که نام لینوکس معروف و جاافتاده شده‌بود. همچنین گفتن لینوکس کوتاه‌تر و راحت‌تر از «گنو/لینوکس» است.

 

اریک ریموند می‌نویسد (در مدخل «لینوکس» Jargon File):

 

برخی از افراد معترض هستند که نام لینوکس تنها باید برای اشاره به هسته استفاده شود، نه کل سیستم‌عامل.  این ادعا پوششی است برای آن‌چه زیر آن پنهان است، یعنی منازعه بر سر قلمرو؛ کسانی که بر عبارت گنو/لینوکس پافشاری می‌کنند، می‌خواهند بنیاد نرم‌افزار آزاد، بیشتر اعتبار لینوکس را بدست آورد زیرا [استالمن] و دوستانش بودند که بسیاری از ابزارهای سطح کاربری آن را نوشتند. نه این نظریه و نه عبارت گنو/لینوکس چیزی جز حداقل مقبولیت را بدست نیاوردند.

 

لینوس توروالدز در مستند انقلاب اواس، وقتی از وی پرسیده شد آیا نام گنو/لینوکس توجیه‌پذیر است، گفت:

 

خب، فکر می‌کنم توجیه‌پذیر است، اما زمانی قابل توجیه است که شما در واقع توزیعی گنویی از لینوکس درست کنید ... همان‌گونه که فکر می‌کنم «ردهت لینوکس» بدون اشکال است، یا «سوزه لینوکس» یا «دبیان لینوکس»، چون اگر شما واقعا توزیع مخصوص به خودتان را بسازید، آن را نیز باید نامگذاری کنید. اما من فکر می‌کنم در حالت کلی، گفتن «گنو لینوکس» به جای لینوکس مسخره است.

 

دیدگاه اخیر توروالدز در بحث نامگذاری این‌گونه است:

 

اومم، این بحث مدت زمانی طولانی و به اندازه کافی ادامه داشته است، از همگی متشکرم. این که مردم لینوکس را چه بنامند واقعا اهمیتی ندارد، البته تا زمانی که اعتبار به جایی که باید، داده شود (در هر دو طرف). به شخصه، شدیدا به گفتن «لینوکس» ادامه می‌دهم.

 

در همین راستا، مناقشه بر سر نام سیستم‌عامل گاهی به عنوان مزاحمتی کم اهمیت توصیف می‌شود؛ به عنوان مثال Jhon C. Dvorak می‌نویسد «جامعه لینوکس مقدار زیادی از انرژی خود را صرف مسائلی چون نامگذاری می‌کند (همانند نام گنو/لینوکس در مقابل لینوکس)».

 

لینوکس ژورنال حدس می‌زند دفاع استالمن از نام ترکیبی ناشی از این ناکامی است که «لینوس افتخار آن‌چه که استالمن قصد انجامش را داشت از آن خود کرده است.»

 

دیگران اظهار کرده‌اند صرف‌نظر از شایستگی‌ها، اصرار استالمن بر چیزی که گاهی دلیلی از پیش باخته به نظر می‌رسد تنها باعث می‌شود او و گنو را بد جلوه دهد. به عنوان مثالLarry McVoy (مولف نرم‌افزار انحصاری BitKeeper، که زمانی برای مدیریت توسعه هسته لینوکس به‌کار می‌رفت، تا زمانی که اجازه‌نامه رایگان در یک مباحثهٔ مهندسی معکوس باطل شد) معتقد است که «مطالبهٔ اعتبار تنها موجب آن است که شخص احمق و طمع‌کار به نظر برسد. »

 

بسیاری از کاربران و فروشندگانی که نام «لینوکس» را ترجیح می‌دهند به وجود ابزارهایی غیر گنو و غیر هسته مانند وب سرور آپاچی، سامانه پنجره اکس یا محیر میزکار کی‌دی‌ئیدر سیستم‌عامل‌های مصرف‌کنندهٔ نهایی اشاره می‌کنند.  همانطور که Jim Gettys، مبتکر اکس گفته‌است:

 

تعداد نفرات زیادی در این اتوبوس هستند؛ من هیچ سر و صدایی در حمایت از این‌که گنو ضروری‌تر از بسیاری دیگر از قطعات است، نمی‌شنوم. نمی‌توانید چرخی را دور بیندازید و در آخر به یک خودرو، موتور یا صندلی‌های کارا دست یابید.  من به شما توصیه می‌کنم خوشحال باشید که یک اتوبوس داریم. 


 

لینوکس یک سیستم عامل (OS) Open Source یعنی کدباز می باشد و این به این منبعیست که همه می توانند کدهای لینوکس را ببینند و تغییراتی در آن به وجود بیاورند یا روی آن کار کنند.

 

ویژگیهای لینوکس عبارتند :

 

 

 

  •         ثبات سیستم :Linux OS بسیار باثبات است و خیلی دیر به دیر خراب می شود و هنگ می شود.  همین آن را به یک سیستم عامل محبوب تبدیل کرده است.
  •         رابط گرافیکی: رابط گرافیکی جدید در این سالهای اخیر خیلی زیبا شده است.  و اصطلاحا Friendly شده و همچنین کار با آن ساده شده است.  معمولا از رابط گرافیکی KDE استفاده می شود.
  •         امنیت: بیشتر ویروسها برای ویندوز ساخته می شوند. و برای همین در لینوکس احتیاجی به آنتی ویروس نداریم و امنیت بالایی دارد.  لینوکس از همان ابتدا (بهتر است بگوییم جد لینوکس یعنی Unix ) کارش را با پایه ی امنیت شروع کرد.
  •         نرم افزارها: نرم افزارهای ویندوز تحت لینوکس اجرا نشده و با برنامه خهای کمکی تنها می توان بعضی از آنان را مورد استفاده قرار داد.  برای همین برنامه های بسیاری برای لینوکس ساخته شده است که در مقابله با رقیبان خود هم بسیار خوب عمل می کنند.
  •         توزیع های مختلف لینوکس: بر خلاف ویندوز لینوکس در توزیع های مختلفی ارایه شده است. چون لینوکس کد باز است kernel یا هسته ی اصلی را در اختیار همه قرار می دهد.  عده ای از برنامه نویسان و دانشجویان روی آن کار می کنند و توزیعی از لینوکس را به وجود میباورند.

 

 

 

 Suse آلمانی، Redhat آمریکایی، Mandrake ، Knoppix ، Xandros ، Fedora (new RedHat) ، Gnome ، Debian و... از جمله توزیع های لینوکس هستند که شما بسته به نوع کارتان یکی از آنها را انتخاب می کند.  لازم به ذکر است که RedHat تا نسخه ی 9 ادامه یافت و بعد از آن با اسم Fedora که پولیست ادامه یافت.
برای کسانی که می خواهند تازه شروع به کار کنند، Suse بهترین انتخاب است.  انتخاب suse به این علت که نصب فوق العاده ساده ای دارد و کار با آن ساده است. 
آخرین نسخه ی Suse ، 9.1 و Mandrake ، 10 و Fedora ، 2 بوده است. 

 



 

1.  توزیع‌های بسیار زیاد : ممکن است برای کاربران غیر حرفه‌ای انتخاب نسخه‌ی مناسب سخت باشد ولی این عیب لینوکس با عمومیتش قابل پوشش است.  این بدین معنی است که شما می‌توانید در فوروم های مربوطه سوالهای خود را مطرح نمایید و جواب خود را دریافت نمایید.

 

2.  ناپایداری : درست است که لینوکس یکی از امنترین و پایدارتین سیستم‌های عامل موجود است ولی ممکن است در طول کار کردن با آن شاهد خرابی‌ها و از کارافتادن‌های زیادی باشید.  البته مقصر در بیشتر موارد نرم‌افزار است نه خود سیستم‌عامل. به عنوان مثال در نسخه‌ی اوبونتو نرم‌افزاری به نام Compiz Fusion وجود دارد که ناپایدار است.  همچنین نرم‌افزار Awn.  البته این نرم‌افزارها لینوکس را محیطی بسیار لذت بخش می‌کنند.  به گونه‌ای که شما دوست ندارید کامپیوتر خود را خاموش کنید!

 

3.  نصب سخت : نصب لینوکس ممکن است که سخت باشد اگر که شما سخت افزارهای استاندارد نداشته باشید(سخت‌افزارهای با دسترسی و عمومیت کمتر).  ممکن است نیاز باشد تا هسته لینوکس را برای نصب دوباره کامپایل نمایید.این امر برای کاربران متوسط هم ممکن است یک کابوس باشد! ولی باید دعا کنید که این مشکل برای یک کاربر دیگری اتفاق افتاده باشد و جوابش را از جامعه لینوکس گرفته باشد زیرا در آنصورت فقط کافیست به گوگل مراجعه نمایید و جواب خود را دریافت نمایید.

 

4.  نصب نرم‌افزار یا بروزرسانی سخت: این امر موقعی صحت دارد که شما به اینترنت دسترسی نداشته باشید.  اما اگر به اینترنت دسترسی داشته باشید براحتی می‌توانید نرم‌افزارهای مورد نیاز خود را از سایت‌های پشتیبان دریافت نمایید.

 

5.  عدم وجود نرم‌افزارهای حرفه‌ای با کیفیت بالا : در اینکه لینوکس دارای نرم‌افزارهای کاربردی بسیار زیاد برای استفاده عمومی است شکی نیست ! اما ممکن است حرفه‌ای ها نتوانند نرم‌افزارهای خودشان را پیدا کنند. به عنوان مثال گرچه نرم‌افزار قدرتند GIMP برای ویرایش تصاویر وجود دارد ولی ممکن است جایگزین مناسبی برای نرم‌افزار PhotoShop نباشد.  همین امر برای نرم‌افزار 3D blender نیز صادق است که شاید نتواند جایگزین مناسبی برای نرم‌افزار 3DMAX یا MAYA نباشد! البته این نباید از نقایص لینوکس باشد زیرا شرکت‌های سازنده‌ای این نرم‌افزارها باید نسخه‌ی لینوکسی این نرم‌افزارها را نیز توزیع کنند.


یک توزیع لینوکس که گاهی توزیع گنو/لینوکس یا توزیع هم گفته می‌شود، عضوی از خانوادهٔ توزیع‌های نرم‌افزاری شبه لینوکس است که بر پایهٔ هسته لینوکس ساخته شده باشد.  توزیع‌های لینوکس شامل مجموعهٔ بزرگی از نرم‌افزارهای کاربردی مانند پردازشگرهای متنی، صفحه گسترده ها، پخش کننده های چندرسانه ای و برنامه‌های پایگاه داده هستند.  سیستم‌عامل، شامل هستهٔ لینوکس و یک‌سری کتاب‌خانه‌ها و برنامه‌های سودمند دیگر از پروژه گنو، همراه با قابلیت پشتیبانی ازگرافیک که به‌وسیلهٔ سیستم پنجره ایکس مهیا شده است، می‌باشد. یک‌سری از توزیع‌ها که از نظر اندازه، بهینه‌سازی شده‌اند، ممکن است سیستم پنجره ایکس  را نداشته، و تمایل بیشتری برای استفاده از برنامه‌های سودمند گنوی همانند آن مثل  busybox،  uclibc و یا dietlibc را داشته باشند.  هم‌اکنون بیش از سی‌صد توزیع لینوکس موجود است. اکثر آن‌ها در حال توسعهٔ فعال هستند و به‌طور مداوم مورد تجدید نظر و بهبود قرار می‌گیرند.

چون اکثرا هسته و بسته‌های مورد پشتیبانی، از مجموعه‌ای از نرم‌افزارهای آزاد و متن باز تشکیل شده‌اند، توزیع‌های لینوکس شکل‌های زیادی گرفته‌اند، از یک سیستم کاربر خانگی کامل و سیستم‌عامل سرور، تا محیط‌های کوچک (به‌طور معمول برای استفاده در سیستم‌های توکار، یا برای راه‌اندازی از دیسک فلاپی). جدا از نرم‌افزارهای دل‌خواه معین (همانند نصاب‌ها و ابزارهای تنظیمات) یک توزیع به‌طور ساده اشاره به یک مجموعهٔ مشخصی از برنامه‌های کاربردی دارد که بر روی یک سری کتاب‌خانه، که با یکی از نسخه‌های هسته هماهنگ شده، نصب شده است، طوری که قابلیت‌های خارج از جعبه‌اش، اکثر نیازهای مجموعه کاربران نهاییش را تامین می‌کند.

شاید بتوان بین توزیع‌های تهیه شدهٔ تجاری، همانند فدورا ( ردهت )، اپن سوزه(ناول)، اوبونتو( کنونیکال) و مندریوا و توزیع‌های جامعه‌ای همانند دبیان و جنتو تمایز قائل شد، اما با این وجود باید دانست که توزیع‌های دیگری هم داریم که نه از شرکت‌ها مشتق شده‌اند نه از جامعه؛ شاید معروف‌ترینشان، اسلکور باشد.

 


 

کارساز( به انگلیسی:( Server به سیستم رایانه‌ای پرتوانی گفته می‌شود که در یک شبکه برای وظیفه‌ای خاص، نقشی را بر عهده می‌گیرد.  سیستم‌های کامپیوتری کارساز معمولاً از سخت‌افزاری پرقدرت و نرم‌افزاری منعطف و پایدار برای ارائهٔ خدمت مورد نظر به مشتریان زیاد استفاده می‌کنند. سیستم‌عامل‌های شکل گرفته بر پایه لینوکس، به دلیل پایداری و انعطاف، گزینه‌های خوبی برای نصب بر روی سیستم‌های کارساز هستند.

 

نمونه نرم‌افزارهای مشهوری که معمولاً تحت لینوکس به عنوان نرم‌افزار کارساز استفاده می‌شوند:

 

اسکوئید (SQUID)

 

کارساز پروکسی-کش (Proxy-Cache)

 

بایند (BIND)

 

کارساز سامانه نام دامنه (DNS)

 

آپاچی (APACHE)

 

کارساز وب

 

پست‌فیکس(Postfix)

 

کارساز پست الکترونیکی

 

مای‌اس‌کیوال (MySQL)

 

کارساز پایگاه داده


 

 

در بیش از یک میلیارد دلار: برآورد اندازه گنو/لینوکس که مقاله تحقیقی است بر روی توزیع ردهت ۷٫۱، تعداد خطوط کد منبع ۳۰ میلیون عنوان شده‌است.  در این تحقیق با استفاده از روش (Constructive Cost Model – COCOMO) برآورد شده‌است که بر روی این توزیع نزدیک به ۸ میلیون نفر-سال کار گسترش انجام گرفته‌است.  چنانکه این نرم‌افزار با روش‌های متعارف خصوصی گسترش می‌یافت، هزینه گسترش‌اش در ایالات متحده با روش‌های گسترش متعارف خصوصی بالغ بر ۱/۰۸ میلیارد دلار (با قیمت دلار سال ۲۰۰۰) می‌شد.

 

بخش بزرگی از کد (۷۱٪) با زبان برنامه نویسی c  نوشته شده‌است اما از بسیاری از زبان‌های دیگر همچون C++، اسمبلی، پرل،فرترن،پایتون و زبان‌های اسکپریت نویسی گوناگون استفاده شده‌است. اندکی بیش از نیمی از خطوط کد، تحت مجوز عمومی گنو (جی‌پی‌اِل) هستند.  هسته لینوکس ۲٫۴ میلیون خط کد است و ۸٪ کل کد را تشکیل می‌دهد.

 

در پژوهشی که پس از آن انجام شد، به نام شمردن سیب زمینی‌ها: اندازه دبیان ۲٫۲ همان تحلیل بر روی لینوکس دبیان ۲٫۲ انجام گرفت.  این توزیع دارای بیش از ۵۵ میلیون خط کد بود که هزینه گسترش‌اش با روش‌های گسترش متعارف خصوصی بالغ بر ۱٫۹ میلیارد دلار (با قیمت دلار سال ۲۰۰۰) می‌شد.

 


 

در ابتدا مشکل بودن نصب سیستم‌های بر پایه لینوکس مانعی برای پذیرش آن بود؛ اما در سال‌های اخیر نصب لینوکس بسیار آسان شده‌است. بسیاری از توزیع‌ها دارای نصبی آسان و قابل مقایسه با نسخه‌های ویندوز هستند؛ به‌گونه‌ای که توزیع اوبونتو با چند کلیک نصب می‌شود. علاوه بر این، رایانه های شخصی که با توزیع های لینوکس وارد بازار شده‌اند و به آسانی از بسیاری از فروشنده‌های اصلی، همچون دل، هیولت پاکارت و وال- مارت قابل تهیه است.

 

بیشتر شیوه‌های عمومی نصب لینوکس، توسط همه توزیع‌های مهم پشتیبانی می‌شود که شامل اجرا از طریق لوح فشرده، حاوی برنامه‌های نصب و راه‌اندازی نرم‌افزارهاست. این لوح فشرده می‌تواند از طریق تصویر استاندارد (ISO image) بارگذاری شده باشد، به تنهایی و به قیمت بسیار پایین خریداری شود، یا می‌تواند در مجموعه نرم‌افزارهای تجاری اضافی ارائه شود.

 

برخی توزیع‌ها همچون دبیان  (Debian)  با فلاپی دیسک نیز قابل نصب هستند. پس از نصب ابتدایی، بیشتر نرم‌افزارها از طریق اینترنت و لوح فشرده قابل بارگذاری و نصب هستند.

 

بسیاری از توزیع‌ها می‌توانند بی‌درنگ از طریق دیسک های زنده بسیار سریع‌تر از نصب بر روی دیسک سخت اجرا شوند. به این صورت که یکبار از لوح فشرده راه‌اندازی می‌شود و می‌توان از لینوکس بدون هیچگونه تغییری در محتویات دیسک سخت استفاده کرد. به همین نحو برخی توزیع‌های حداقل، همچون تامزروت بوت  (Tomsrtbt)، بدون نیاز به تغییر محتویات دیسک سخت از طریق فلاپی دیسک قابل اجرا هستند.

 

همچنین بسیاری توزیع‌ها از راه انداری بر روی شبکه پشتیبانی می‌کنند، پس همه مراحل نصب و پیکربندی دستگاه می‌تواند بر روی شبکه انجام شود.

 


 

در گذشته یک کاربر لینوکس برای پیکربندی و نصب سیستم خود، نیازمند دانش بالایی از رایانه بود. این دلیل به علاوه جذاب بودن دسترسی به درون سیستم، باعث شده بود که به طور سنتی کاربران لینوکس را (بر خلاف کاربرانویندوز یا مکاواس) کسانی شکل بدهند که با تکنولوژی بیشتر دمخور هستند.  افرادی که معمولاً با القاب «هکر» و«گیک »شناخته می‌شوند.  این نگرش در سال‌های اخیر با افزایش راحتی کار در لینوکس و گسترده شدن استفاده از بسیاری از توزیع‌ها، اعتبار خود را از دست داده‌است.  لینوکس در بازار سرورها و کاربردهای ویژه (مانند پردازش تصویر و سرویس های وب ) پیشرفت قابل ملاحظه‌ای کرده و در حال ورود به بازار بزرگ رایانه‌های رومیزی است.

 

بدلیل پایداری و انعطاف لینوکس، این سیستم‌عامل حضور پررنگی به عنوان سیستم‌عاملی برای کامپیوترهای کارساز دارد.  بر اساس آمار در سال ۲۰۰۸، از میان ۱۰ تا از معتبرترین شرکت هاستینگ دنیا، ۵ شرکت سیستم‌عامل لینوکس را در کارسازهای وب خود بکار می‌گیرند.   توزیع های لینوکس به طور گسترده ای به عنوان سیستم عامل در ابر رایانه ها استفاده می شود: از نوامبر سال ۲۰۱۰، از ۵۰۰ سیستم برتر ، ۴۵۹ مورد (۹۱٫۸ ٪)تحت اجرای توزیع های لینوکس هستند.  لینوکس همچنین به عنوان سیستم عامل برای سکویا آی بی ام قوی ترین ابر رایانه جهان که در سال ۲۰۱۱ به بهره برداری می رسد، به کار خواهد رفت .

 

از لینوکس همچنین بیشتر در سیستم‌های کارگذاشته استفاده می‌شود. قیمت اندک آن باعث می‌شود انتخابی ایده‌آل برای ابزارهایی مانند سیمپیوتر ( رایانه‌ای که برای جمعیت کم درآمد کشورهای در حال گسترش طراحی شده ) باشد.

 

لینوکس با داشتن محیط‌های رومیزی مانند گنوم و کی‌دی‌ای، رابط کاربری همچون اپل مکینتاش و مایکروسافت ویندوز را در کنار دیگر محیط‌های گرافیکی و رابط خط فرمان یونیکس-مانند سنتی‌اش، عرضه می‌کند. هرچند نرم‌افزارهای گرافیکی لینوکس برای بسیاری از مصارف وجود دارند، در بسیاری زمینه‌ها نرم‌افزارهای خصوصی هنوز از گستره و میزان محبوبیت بیشتری برخوردارند.

 


 

سیستم‌های جدید ترکیبی از توسعه‌دهندگان بسیار زیادی است که شامل توسعه‌دهندگان هسته لینوکس، پروژهٔ گنو و شرکت‌های دیگر مانند آن‌هایی که پشت سیستم پنجره اکس هستند، می‌باشد. توزیع‌های خانگی و سرور از اجزای گنو مانند کتابخانه سی گنو (glibc)، ابزارهای هسته گنو (Coreutils) و bash استفاده می‌کنند.

 

در بررسی‌ای که بر روی کدهای توزیع لینوکس ردهت ۷.۱ انجام شد، مشخص شد که اندازهٔ بسته‌ها از پروژهٔ گنو بسیار بیشتر از هسته لینوکس است.  گرچه دقیقا بگوییم که خود «سیستم‌عامل» را چه چیزی تشکیل داده‌است، هنوز در مورد آن بحث وجود دارد.

 

از طرفی دیگر برخی از سامانه‌های توکار، مانند وسایل همراه و تلفن‌های هوشمند (مانند سیستم‌عامل اندروید)، مسیریاب‌ها و وسایل صدا روی پروتکل اینترنت به گونه‌ای باید طراحی و مهندسی شوند که کارایی بالا و فضای کم داشته باشند. این وسایل از هسته لینوکس به همراه تعداد خیلی کم از اجزای گنو یا هیچی استفاده می‌کنند. به عنوان نمونه یوسی لینوکس از uClibc به جای glibc و BusyBox به جای Coreutils استفاد می‌کند. سیستم‌عامل مبتنی بر لینوکس اندروید از هیچ کتابخانه یا اجزای گنو استفاده نمی‌کند، گوگل glibc را جایگزین کتابخانهٔ Bionic C مبتنی بر بی‌اس‌دی کرده‌است. حتی بنیاد نرم‌افزار آزاد نام «گنو/لینوکس» را مناسب این‌گونه سیستم‌ها نمی‌داند. 

 


 

از جمله توزیع‌های گنو/لینوکس ایرانی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

 

 

 

  1. آریوس لینوکس 
  2. پارسیدورا
  3. پارسیکس                                               
  4. لینوکس شریف 
  5. سیستم عامل گیکس

 


 

 

 

 

 

 

صفحه قبل صفحه بعد
نظر شما
نام : *
پست الکترونیک :
وب سایت/بلاگ :
*
:) :( ;) :D
;)) :X :? :P
:* =(( :O @};-
:B /:) =D> :S
کد امنیتی : *


نوع مطلب : سیستم عامل, | بازدید : 1106
برچسب ها : لینوکس,تاریخچه لینوکس,


درباره وبلاگ

با سلام... من جناب آقای علیرضا سوسنی هستم و... این وبلاگ رو به منظور بالا بردن سطح افراد علاقه مند به رشته کامپیوتر و دیگر افراد آماده کردم امیدوارم که از مطالب این وبلاگ خوشتان بیاید روز های خوبی را برایتان آرزو می کنم

آمار کاربران
نام کاربری :
رمز عبور :
ثبت نام عضو جدید
فراموشي رمز عبور

تعداد اعضای آنلاین : 0
اعضای جدید امروز : 1
اعضای جدید دیروز : 1
تعداد کل اعضا : 24
اعضای آنلاین:


مطالب اخير
مطالب تصادفی
آرشيو وبلاگ
نظرسنجی
شما از چه رابطي براي استفاده از اينترنت استفاده مي كنيد

جستجو
آنلاین : 1
بازدید امروز : 1
بازدید دیروز : 11
بازدید هفته گذشته : 12
بازدید ماه گذشته : 328
بازدید سال گذشته : 1724
کل بازدید : 11681
کل مطالب : 58
نظرات : 33
رنک گوگل :
طراحی: مای تم - قدرت گرفته از: سرویس وبلاگدهی ایران